Warsztaty Fotograficzne

Program  Warsztatów Fotograficznych

  1. Zasady kompozycji obrazu, siatka malarska, podział kadru, kolory, linie – jak czytać i rozumieć zdjęcie? MATERIAŁY
  2. Czym tak naprawdę jest fotografia portretowa? Jak fotografować architekturę a jak przyrodę? Czym jest reportaż?
  3. Krótkie i długie czasy naświetlania i po co się je stosuje. Co to jest balans bieli, czyli jak dobrze odzwierciedlić kolory
  4. Fotografia ekspresyjna i kreacyjna, czyli jeszcze więcej emocji, również w fotografowaniu dzieci. Zasady kontaktu z osobą fotografowaną
  5. Umiejętne wybieranie zdjęć: np. z podróży życia, dzieci, modelek, krajobrazów, zdjęć reportażowych
  6. Jak nie prześwietlać zdjęć? Łamiemy schemat zakazu robienia zdjęć pod słońce.
  7. Analiza zdjęć znanych fotografów światowych i filmów.
praktyka:
 
Parametry aparatu – wykorzystanie w praktyce – Warsztaty
Auto Focus i Manual – różnice oraz przewaga trybu manualnego
Czułość ISO, czas naświetlania, przesłona
Kąt widzenia a ogniskowa obiektywu
Głębia ostrości
Ustawienia ostrości (punkty ostrości)
Balans bieli
Formaty zdjęć RAW i JPG
Zastosowanie filtrów
 
 Zasady kompozycji obrazu fotograficznego – Warsztaty
 
Trójpodział, Złoty podział
Linie w obrazie, formy geometryczne, wieloplanowość, rytm (równowaga)
Zmiana perspektywy patrzenia
Ekspresja – emocje prywatne i uniwersalne
Fotografia kolorowa. Fotografia czarno-biała.
Źródła światła i ich wykorzystanie. Dobór światła do kompozycji
Fotografowanie ludzi z użyciem lamp błyskowych (wbudowanych lub zewnętrznych)
 
Zdjęcia na zadany temat
 
Portret
Reportaż
Fotografia okolicznościowa (zdjęcia z wyjazdów rodzinnych, z imprez)
Fotografia przyrodnicza. Architektura.
Fotografia kreacyjna
 

Kadrowanie i zasady kompozycji czyli podstawy fotografowania, które należy znać, na nich się opierać i świadomie łamać.:)
I tak kadrować możemy wg zasad np: trójpodziału, złotego podziału, przekątnych, złotej spirali, spirali Fibonacciego, trójkątów, przekątnych etc. Najważniejszym jest trójpodział i złoty podział. Dlatego, że ludzki wzrok skupiany jest na mocnych punktach obrazu czyli na węzłach siatki trójpodziału.
Przykłady kadrowania i kompozycji.

MOCNE PUNKTY –Trójpodział:
W miejscach przecięcia tych linii powstają tzw. mocne punkty. Są to miejsca które najbardziej przyciągają uwagę widza, w związku z czym staramy się umieszczać motyw naszego obrazu właśnie w tych punktach (oczywiście może to być w przybliżeniu).

Kompozycja centralna

Siatka linii dla kadru skomponowanego centralnie powstanie na skutek poprowadzenia dwóch przekątnych kadru. W miejscu przecięcia się ich powstaje 1 mocny punkt który jest umieszczony w samym centrum kadru. Dlatego też kompozycja oparta na takim układzie nazywana jest kompozycją centralną. Tego typu kompozycja jest całkowicie pozbawiona dynamizmu. 

Kompozycja skośna – układ oparty na trójkątach
Wyróżniamy jeszcze jedna kompozycję skośną. Jest ona oparta na układzie trzech trójkątów.
Ponownie jako główna linię siatki wykorzystujemy przekątną kadru (w ten sposób powstają dwa identyczne trójkąty prostopadłe. Jeden pozostawiamy bez zmian a w drugim prowadzimy wychodzący z wierzchołka i prostopadły do przekątnej odcinek
  
 

Kompozycja skośna

 

Złota Spirala – inaczej zwana Spiralą Fibonacciego

Jest to najtrudniejsza siatka podziału kompozycyjnego. Niestety w momencie wykonywania zdjęcia nie zawsze jesteśmy w stanie przemyśleć i odpowiednio zastosować ten układ kompozycji. Z pomocą przychodzą nam komputery i programy graficzne umożliwiające nam przekadrowanie i przycięcie kadru jakiegoś zdjęcie tak aby dopasować do tej siatki

  

 

Fotografia portretowa jest patrzeniem w oczy, tyle że nie zawsze w te same.

Spojrzenie fotografa to penetrująca obserwacja i zaproszenie do wspólnej sesji, która jest spotkaniem dwóch wizji: modela i fotografa; dodam tu, że fotograf zainteresowany jest wyłącznie osobą po drugiej stronie aparatu fotograficznego, a osoba pozująca ma pełny wybór: albo patrzy przed siebie, albo zagląda komuś innemu w źrenice, albo wpatruje się w obiektyw. Mówiąc jednoznacznie, właśnie od kierunku spojrzenia osoby pozującej zależy, jaki będzie portret. Jeśli więc model jest lekko wystraszony, choćby dlatego , że jeden pstryk migawki odbierze mu duszę (wtedy patrzy na stopy), albo czuje się zakłopotany własnym wyglądem (wtedy patrzy z ukosa, mruży oczy lub osłania twarz ręką), to fotograf powinien to zrozumieć i stworzyć atmosferę opiekuńczego zaufania. (Na marginesie: piszę tu o ludziach, którzy uprzednio zgodzili się na pozowanie do zdjęć, umówili się na spotkanie, założyli na siebie odpowiednie sukienki, koszule, garnitury, zawiązali kokardki na warkoczach, narzucili szale, wypudrowali nosy, przyciemnili brwi, poszli do fryzjera, wciągnęli brzuchy i teraz… sami nie rozumieją, dlaczego stoją lub siedzą na wprost fotografa). Czym więc jest spojrzenie? Oczywiście nie tu miejsce na opisywanie zmysłu wzroku, czyli optycznej jakości gałki ocznej, czy wrażliwości retiny, która jest częścią mózgu, czy też intelektualnego zrozumienia konotacji otoczenia. Jedyne, co nas w tej książce interesuje, to intensywność spotkania spojrzeń, bo to one są pomostem do drugiego człowieka. Pomyślmy więc, że kiedy obserwujemy ludzi, od razu dostrzegamy kierunek ich spojrzenia, czyli odkrywamy to, co ich zainteresowało, co oni uznali za ciekawe. Jeśli dzieje się to w autobusie czy na ulicy, przeważnie przechodzimy obok zajęci własnymi sprawami. Tymczasem fotograf powinien spróbować zrozumieć, dlaczego właśnie tak, a nie inaczej zachowują się ludzie w jego obecności. Mówiąc krótko: powinien zrozumieć motywy, pragnienia, intencje, które kierują spojrzeniem portretowanego, bo ono właśnie stanie się pierwszą inspiracją do portretu.

 

Architektura jest popularnym tematem do fotografowania.

Budynki i ch kształt zachwycają nas swoją różnorodności i niepowtarzalnym charakterem. niestety wielu fotografującym architektura sprawia trudność. Kłopoty często stwarza odpowiednie oddanie perspektywy. Poniżej przedstawiam ogólne zasady fotografowania architektury i typowe błędy popełniane przy tego typu fotografii.

Najpierw należy obejść cały budynek i znaleźć najlepsze miejsce do ustawienia aparatu. Zwróćmy uwagę na kilka rzeczy:
– czy z danego miejsca widoczny jest cały budynek,
– czy bryła budynku z tego miejsca dobrze się prezentuje i jak się komponuje z otoczeniem,
– z której strony świeci Słońce i czy układ światłocienia nam odpowiada,
– czy budynek nie jest zasłonięty przez drzewa, parkujące samochody itp.,
– czy posiadanym sprzętem jesteśmy w stanie objąć całą bryłę,

Wrażenia, jakie wywołuje forma architektoniczna w znacznej mierze zależą od jej oświetlenia. Jeśli chcemy mieć dobrze widoczny cały budynek nie fotografujmy go pod słońce. Żeby dobrze wydobyć fakturę ścian potrzebne jest oświetlenie kierunkowe lub boczne. Jakie efekty daje słońce możesz zaobserwować o różnych porach dnia. Efekty, o których tu mowa, szczególnie wyraźnie uwidaczniają się wczesnym rankiem oraz późnym popołudniem.

Dla przykładu, boczne oświetlenie często tworzy interesujące cienie, niesłuchanie wzbogacające nastrój oraz podkreślające plastyczność budowli. Co więcej, cienie drzew oraz innych obiektów na budynkach mogą również ubogacić zdjęcia. Spróbuj również sfotografować budynek nocą, uzyskasz niesamowite efekty jeśli budynek jest oświetlony bądź światło wydostaje się z pomieszczeń. Może przynieść szczególnie interesujące efekty. Architekturę fotografujemy zazwyczaj z dużą głębią ostrości. Ma ją zazwyczaj większość aparatów więc nie będzie to problemem. To o czym należy pamiętać to unikanie zbyt szerokiego kąta. Typowym błędem jest zbieganiem się pionowych linii ? szczególnie przy fotografowaniu wysokich budynków. Ma to miejsce tam, gdzie perspektywa jest szeroka przy jednym końcu zdjęcia, a zbiega się przy drugim, tworząc wrażenie nieproporcjonalnie małych obiektów z owej strony (zmiana zwykle przebiega od podstawy budynku do jego wierzchołka).

  

 

Fotografia przyrody wymaga odpowiedniej wiedzy,

 starannych przygotowań i mnóstwa czasu spędzonego często w bardzo trudnych warunkach. Możliwość spotkania oko w oko z dzikimi zwierzętami potrafi jednak zrekompensować wszelkie wyrzeczenia i dostarczyć niezapomnianych emocji. Sprzęt wykorzystywany do fotografowania dzikich zwierząt musi spełniać pewne szczególne wymagania techniczne, wśród których najważniejsza jest możliwość wykonywania zdjęć z dużej odległości.  Zwierzęta zazwyczaj unikają ludzi i sytuacje, w których udaje się zbliżyć do mieszkańców lasu na odległość kilku kroków, należą do rzadkości. Z tego względu niezbędnym wyposażeniem każdego fotografa przyrody powinien być aparat z obiektywem o możliwie najdłuższej ogniskowej.

    

 

Fotoreportaż  fotograficzna dokumentacja życia, najczęściej przedstawiająca historie zwykłych ludzi. Stanowi zestaw min. 3 fotografii, ukazujących czas, miejsce, niewyreżyserowane zdarzenia i bohaterów w ich naturalnym środowisku. Powstał w USA jako odpowiedź na zapotrzebowanie utrwalania za pomocą obrazów ludzkich problemów.

Fotoreportaż jest znakiem; ma wywołać u odbiorcy reakcję, działając na jego zmysły i wrażliwość, często szokować, zwracać uwagę. Funkcja podpisu pod tego typu fotografią powinna być ograniczona i odwoływać się do cytatu lub aforyzmu. Twórca zdjęć fotoreporterskich nie aranżuje ich. Fotoreportaż musi oddawać nastrój i dramatyzm ukazywanych wydarzeń.

 

Inspirujące co stworzył Henri Cartier –Bresson

 Własny styl, którego nie sposób naśladować. Jego fotografie to zapis sytuacji uchwyconych w najwłaściwszym momencie.Twierdził, że fotograf powinien umieć znaleźć się we właściwym czasie na właściwym miejscu i potrafić uchwycić decydujący moment zdarzenia, w którym może wykonać najlepsze zdjęcie Jest autorem teorii „decydującego momentu” w fotografii. Jego fotografie są zachwycające i niektóre z nich stały się kanonem wartości i wzoru dobrej fotografi dla wielu pokoleń ludzi zajmujących się fotografią.